„Takarazuka camp” w choreografii Eryka Makohona

05.06.2023

W ubiegłą sobotę, 3 czerwca, Krakowski Teatr Tańca w ramach Nocy Tańca pokazał spektakl „Takarazuka camp” w choreografii Eryka Makohona.

W spektaklu występują absolwenci Wydziału Teatru Tańca: Agnieszka Bednarz – Tyran, Natalia Dinges,  Agnieszka Kramarz, Natalia Myczewska, Patrycja Marszałek i Paweł Łyskawa.

Tydzień później, 10 czerwca spektakl „Takarazuka camp” zostanie pokazany w Budapeszcie, w ramach Międzynarodowej Olimpiady Teatralnej Színházi Olimpia 2023 / Theatre Olympics 2023

Węgierska „Olimpiada” odbywa się miedzy kwietniem a czerwcem i gości spektakle czołowych artystów teatralnych, m.in. Theodorosa Terzopulosa, Suzukiego Tadashiego, Romeo Castellucciego, Krytiana Lupy, Slavy Polunyina, Silviu Purcărete, Eugenio Barby, Tiago Rodriguesa i wielu innych.

„TAKARAZUKA camp”

reżyseria i choreografia: Eryk Makohon
scenografia i kostiumy: Eryk Makohon
wizaż: Ewa Skoczeń – Citko
występują: Agnieszka Bednarz-Tyran, Renata Bobel, Natalia Dinges, Agnieszka Kramarz, Paweł Łyskawa, Patrycja Marszałek, Natalia Myczewska, Magda Targosz
realizacja światła: Mariusz Gąsior, Michał Wawrzyniak
realizacja dźwięku: Maciej Jagoda, Leszek Odzieniec
producent: Stowarzyszenie Krakowski Teatr Tańca
premiera wznowienia: 16 czerwca 2019

Spektakl inspirowany jest teatrem japońskim – popularną rewią żeńską – Takarazuka, działającą w mieście o tej samej nazwie od prawie stu lat. Specyfika i oryginalność teatru, w którym wszystkie role, zarówno męskie jak i żeńskie odgrywają kobiety, stały się punktem wyjścia do rozważań na temat teatralności płci, konstrukcji płci kulturowej oraz stereotypowego postrzegania płci przez społeczeństwo. Kandydatki na „takarazinki” przygotowują się przez dwa lata w specjalnej szkole do odgrywania ról męskich i ról kobiecych. Przyswajają sobie kata, czyli charakterystyczne dla danej płci formy gramatyczne, sposoby zachowania, gesty, mimikę. Dla twórców spektaklu ciekawym zagadnieniem jest jednak odgrywanie ról kobiecych przez kobiety. Teatr Takarazuka wydaje się bowiem doskonale potwierdzać tezę Simone de Beauvoir: „nie rodzimy się kobietami – stajemy się nimi”.

Spektakl w pierwotnej wersji (2010 rok) skupiał się na zagadnieniach dotyczących performatywności płci, rozpinając oś poszukiwań pomiędzy europocentryczną kulturą Zachodu a dalekowschodnim kontekstem kulturowym. Prawie trzynaście lat od premiery pierwszej wersji przedstawienia wystarczyło, aby perspektywa analizy skurczyła się do lokalnego kontekstu polskich przemian społecznych. Przywoływany w spektaklu camp stracił swoją pierwotną estetyzującą funkcję, stając się reprezentacją regresu w dyskusji na temat ról społecznych, na temat kobiecości czy męskości. Siła kobiet, zmuszonych do walki o podstawo prawa, stała się smutnym symbolem Polski drugiej dekady XXI wieku.

Spektakl prezentowany był w finale konkursu dla najlepszego spektaklu teatru niezależnego THE BEST OFF.

trailer: https://www.youtube.com/watch?v=4kuj08XQTiw