Zapraszamy na ostatnie BACHANALIA! | Spektakl dyplomowy „BACHANTKI”

27.11.2025

Serdecznie zapraszamy na ostatnie pokazy „BACHANTEK” – spektaklu dyplomowego studentów V roku Wydziału Teatru Tańca im. prof. Jerzego Stuhra w Bytomiu Akademii Sztuk Teatralnych im. St. Wyspiańskiego w Krakowie.

28 i 29 listopada | godz. 19:00 | Bytomski Teatr Tańca i Ruchu Rozbark | 41-902 Bytom, ul. W. Kilara 29 | Bilety: https://bilety.teatrrozbark.pl/?culture=pl&id=

12 grudnia | godz. 18:00 | Scena im. T. Różewicza, Teatr AST Filii we Wrocławiu | 53-680 Wrocław, ul. Braniborska 59 | Bilety: https://bilety.ast.wroc.pl/MSI/mvc/pl?sort=Name&date=2025-12-12&datestart=0

Uwaga: Spektakl przeznaczony dla widzów 16+. W spektaklu wykorzystuje się efekt świateł stroboskopowych.

O spektaklu

„Spektakl dyplomowy inspirowany Eurypidesem to opowieść o zemście, o potrzebie bycia widzianym i energii seksualnej jako siły życiowej. Dionizos i Penteus reprezentują skrajne postawy. Dionizos swoją ekspansją seksualną zawstydza Penteusa. Jego działania oparte są na brawurze, prowokacji, natomiast Penteusa na lęku. Obaj reprezentują działania reaktywne wobec sytuacji, które ich spotykają. Są uwikłany w konflikty rodzinne i świadomie bądź nieświadomie wchodzą w rozgrywki, których podłożem jest chęć władzy. „BACHANTKI” to spektakl o roli tajemnicy w rodzinie i jej konsekwencjach, które obciążają cały ród. Ciężar tajemnicy sprawia, że członkowie rodziny nieświadomie przejmują pewną część bólu, rozpaczy, żalu, który nie może zostać otwarcie wyrażony. A to sprawia, że wewnętrzne konflikty narastają wewnątrz członków rodziny i społeczności, dochodząc do eskalacji i rozładowania, często niosącego tragiczne skutki. Energia seksualna wówczas zostaje przekierowana właśnie na rozładowanie emocjonalne napięć, a nie na wyrażanie miłości i szczęścia.”

Choreografka Daniela Komędera wraz z reżyserką Darią Kopiec, kompozytorką Aleksandrą Gronowską i zespołem aktorskim reinterpretują tekst, patrząc ze współczesnej strony na tematy zawarte w klasycznej tragedii takie jak boskość w człowieku, odwet, namiętność, walka, pożądanie, lęk czy zawiść. Przypatrują się roli ofiary jako zakamuflowanej formie zemsty.

Zdjęcie grupowe/rodzinne. Połowa zdjęcia od lewej strony zajmuje czerń. W centrum ubrane na czarno męskie i damskie postaci, ich twarze są poważne. Po prawej stronie biel i ubrane na biało postaci, ich miny są zamyślone/rozmarzone. Stroje aktorów są ekstrawaganckie.

Choreografia: Daniela Komędera
Reżyseria, adaptacja, dramaturgia: Daria Kopiec
Muzyka: Aleksandra Gronowska
Kostiumy: Patrycja Fitzet
Scenografia: Daria Kopiec, Patrycja Fitzet
Zdjęcia: Kama Rokicka
Koordynacja scen intymnych: Aleksandra Osowicz
Reżyseria światła: Daria Kopiec
Realizacja światła: Michał Wawrzyniak
Realizacja dźwięku: Tomasz Bienek
Wykonanie elementów scenograficznych i obsługa sceny: Krzysztof Kowolik, Bartosz Napieracz
Koordynacja: Marcelina Kubies, Alicja Kubies, Agnieszka Kasprzyk
Promocja: Marcelina Kubies, Alicja Kubies
Kierownik prób: Paweł Urbanowicz
Asystent z obsady: Weronika Gotowska
Obsada: Eliza Bilska, Julia Bodziony, Angelika Bosacka, Artur Gołuch, Weronika Gotowska, Nadine Gregor, Rafał Karnicki, Natalia Koper, Ewa Kowalczyk, Weronika Manowska, Zuzanna Meyer, Paulina Michalska, Aleksander Mitura, Michalina Pitry, Aleksandra Płużyczka, Agata Skucińska, Dawid Sozański, Michelle Stolarek.

W spektaklu wykorzystano tragedię Eurypidesa „Bachantki” w tłumaczeniu Jerzego Łanowskiego, „Kołysankę dla okruszka” Agnieszki Osieckiej, „Miłość od pierwszego wejrzenia” Wisławy Szymborskiej, „Kwaterunki” Kazimiery Iłłakowiczówny oraz fragmenty „Nie trzeba być Komnatą” Emily Dickinson w tłumaczeniu Stanisława Barańczaka, a także wiersze Safony w tłumaczeniu Jana Pietrzyckiego. Studenci, których autorskie teksty są użyte w scenariuszu: Angelika Bosacka, Ewa Kowalczyk, Weronika Manowska, Zuzanna Meyer, Paulina Michalska, Aleksander Mitura, Agata Skucińska, Weronika Gotowska.

Partnerzy: Miasto Bytom, Bytomski Teatr Tańca i Ruchu ROZBARK, taniecpolska.pl, TVP3 Katowice

Dofinansowano ze środków Funduszu Popierania Twórczości ZAIKS.

Specjalne podziękowania dla:
Teatru Zagłębia w Sosnowcu za wsparcie spektaklu przez krawcowe #szyjemyzkulturą
Działdowskiego Bractwa Rycerskiego za wypożyczenie rekwizytów do spektaklu

REALIZATORKI

Portret młodej, rudowłosej kobiety. Kobieta jest widoczna do góry nogami do popiersia. Jej głowa znajduje się w lewej dolnej części kadru, popiersie widoczne do prawego górnego kadru. Kobieta delikatnie się uśmiecha, ma pełne, różowe usta i jasnoniebieskie oczy oraz mnóstwo piegów. Ma na sobie czerwoną marynarkę. Jej skóra jest bardzo blada, niemal wtapia się w białe tło i podłogę.

Daniela Komędera jest choreografką, tancerką, performerką. Jest częścią kolektywu Centrum w Ruchu. Stworzyła choreografię do filmu-animacji malarskiej „Chłopi” w reżyserii DK Welchman i Hugh Welchman. Stworzyła choreografię do widowiska „Chłopi Tańcuj” remixed na Torwarze. Współpracowała jako choreografka przy filmie „Winterreise” w reżyserii Alex Helfrecht. Jest autorką choreografii w spektaklu „Dirty talk” (2023), wyprodukowanym przez Wrocławski Teatr Pantomimy. Wraz z kolektywem Sticky Fingers Club pracowała nad spektaklem Glory Game w Komuna Warszawa w choreografii Dominika Więcka. Współpracuje z Dominiką Wiak, Moniką Witkowską i Dominikiem Więckiem w spektaklu „Sticky Fingers Club”, za który otrzymali nagrodę im. Zygmunta Duczyńskiego w ramach 55. Przeglądu Teatrów Małych Form 2021 w Szczecinie oraz wygrali drugie miejsce w konkursie TheBestOFF w 2022r. Współpracowała ze Sławkiem Krawczyńskim, Anią Godowską, Teatrem Dada von Bzdulow, Lubelskim Teatrem Tańca, Agnieszką Glińską, Teatrem Amareya, Weroniką Pelczyńską, Joe Alterem. Wraz z artystami z Niemiec tworzyła kolektyw, w którym wyprodukowała m.in. „Heimsuchung/Nawiedzenie”, otrzymując nagrodę Złota Maska za choreografię. Jest stypendystką Alternatywnej Akademii Tańca Grażyny Kulczyk w Starym Browarze, Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Spektakl „Manhattan”, który współtworzy z Dominiką Wiak wygrał konkurs do puli Polskiej Sieci Tańca w 2020 r., konkurs Teatr Polska oraz dostał się do finału Konkursu The Best Off. Ukończyła PWST w Krakowie, nasz Wydział Teatru Tańca. Występowała na festiwalach w Brazylii, Holandii, Japonii, Grenlandii, Szwecji, Rosji, Niemczech, Włoszech, Austrii, Ukrainie, Gruzji, Białorusi i innych. Fot. Helena Ganjalyan.

Kobieta w średnim wieku siedząca na plaży. Połowę kadru zajmuje piasek, drugą połowę błękitne, zachmurzone niebo. W centrum zdjęcia uśmiechnięta szeroko kobieta, jej oczy są przymknięte a włosy rozwiane. Kobieta ma na sobie żółty sweter i kolorową, wzorzystą spódnicę, siedzi bokiem na kocu w kolorowe kwadraty. Jej złożona lewa ręka wyciągnięta jest do osoby która wykonywała zdjęcie. Kolory na fotografii są soczyste, jaskrawe, żywe, co koresponduje z rozwianymi włosami, uśmiechem kobiety i plażą.

Daria Wiktoria Kopiec to reżyserka filmowa i teatralna, laureatka licznych programów stypendialnych, międzynarodowych warsztatów filmowych i teatralnych. Jest niezależną artystką, współpracująca z różnymi instytucjami kultury. W swojej pracy zawodowej łączy pasję do filmu i teatru. Reżyseruje na scenach teatralnych w całej Polsce. Jest laureatką Lauru Konrada, prestiżowej nagrody teatralnej, którą otrzymała w 2018 roku oraz Głównej Nagrody Jury 9. Koszalińskich Konfrontacji Młodych „m-teatr” za spektakl pod tytułem „Zakonnice odchodzą po cichu”. Jej teatr telewizji pod tytułem „Sprawa Rity G.” otrzymał Grand Prix na Teatroteka Fest, oraz nagrody na 42 Montreal World Film Festival /Festival des Films du Monde de Montreal – FFM, na Canada International Film Festival w Vancouver, na Worldfest Independent Film Festival w Houston. Spektakl w jej reżyserii pod tytułem “Dzieje Grzechu. Opowiedziane na nowo” zdobyły Grand Prix na Rzeszowskich Spotkaniach Teatralnych – Festiwalu Arcydzieł 2024. Monodram Beaty Niedzieli pod tytułem “Solaris” w jej reżyserii został nagrodzony Bursztynowy Pierścień a jednocześnie został uznany jako najlepszy spektakl sezonu artystycznego 2023/2024 w województwie zachodniopomorskim. Autorski film animowany pod tytułem „Własne śmieci” otrzymał Srebrnego Lajkonika za najlepszy polski film animowany na 60. Krakowskim Festiwalu Filmowym Krakow Film Festival oraz Wyróżnienie Ale Kino na Koszalińskim Festiwalu Debiutów Filmowych „Młodzi i Film”. Jej spektakle są nagradzane na festiwalach. Autorskie filmy zdobyły wiele nagród na międzynarodowych festiwalach; Własne Śmieci (animacja, 2020), Sprawa Rity G. (teatr telewizji, 2017), Kosmos (animacja, 2016), Pierwszy raz (krótki metraż fabularny, 2016), Gucio Zaczarowany (animacja, 2015), Rzeki (animacja, 2014), 7 edycji Filmowych Kolekcji Opowieści Pogranicza (animacja, 2012 – 2020).

Czarnobiały portret kobiety w średnim wieku. Kobieta ma spięte włosy i kurtkę dżinsową. Ma ciemną szminkę, kolczyk w nosie i wielkie, jasne, podkreślone ciemną kredką oczy, jej twarz nie wyraża żadnej konkretnej emocji.

Aleksandra Gronowska jest kompozytorką muzyki teatralnej i filmowej. Absolwentka Akademii Praktyk Gardzienice oraz Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu na wydziale Sztuki Mediów. Jako aktorka i wokalistka, na przestrzeni lat współpracowała z teatrami i grupami takimi jak: Ośrodek Praktyk Teatralnych Gardzienice, Teatro Koreja (It), Orkiestra Muzyki Świata w Narodowym Forum Muzyki, Fundacja Jubilo, projekt muzyczny Gliniane Pieśni, Mercury Theatre (GB) i wiele innych. Zdobyła nagrodę dla Najlepszej Aktorki za spektakl „La Parola Padre”, reż. Gabriele Vacis, na Mittelfest Festiwal 2014, we Włoszech oraz na XI Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym Apollon 2012 w Albanii. Współpracowała z takimi teatrami i kolektywami jak: Wrocławski Teatr Pantomimy, Wrocławski Teatr Współczesny, Teatr Maska w Rzeszowie, Teatr Polskiego Radia, Teatr Modrzejewskiej w Legnicy, Bałtycki Teatr Dramatyczny w Koszalinie, Teatr im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu, Kolektyw TESSEN i Szkoła Wachlarzy Bojowych, Fundacja Jubilo, Kolektyw Aurora. Współtworzyła także muzykę do filmów krótkometrażowych duetu Bui Film, oraz (wraz z zespołem KOSY) do filmu „Dzień i Noc” w reż. Kasi Machałek i Łukasza Machowskiego. Muzyka do spektaklu „Dzieje Grzechu. Opowiedziane na nowo” w reż. Darii Kopiec, zrealizowanym w Teatrze im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy, została uhonorowana nagrodą na 03 Festiwalu Arcydzieł, Rzeszowskich Spotkań Teatralnych 2024. Założycielka i współtwórczyni zespołu KOSY. Zespół jest laureatem kilku nagród między innymi na festiwalach takich jak: Mikołajki Folkowe 2019, Nowa Tradycja 2022 czy Nagroda Radia Wrocław Kultura „Emocje” 2024. KOSY były także częścią oficjalnej selekcji najważniejszego światowego festiwalu World Music WOMEX 2021. Zespół do tej pory ma na koncie dwa albumy; debiutancki „Siew” (2022), oraz LP „Siew Symfonicznie”(2023) czyli KOSY z Orkiestrą Symfoniczną Filharmonii Sudeckiej, pod batutą Agnieszki Franków Żelazny, w orkiestracji Łukasza Bzowskiego.

Portret kobiety o długich, brązowych włosach. Spogląda na wprost kamery z delikatnym uśmiechem. Na jej głowie i na szyi zawieszone są diademy, składające się z małych kryształków, opadających na jej czoło. Naszyjnik to jedyny element ubioru o czym świadczą odkryte ramiona czy dekolt. Jej duże oczy są koloru brązowego, a buzia ma wyraziste kości policzkowe.

Patrycja Fitzet to kostiumografka, projektantka, entuzjastka świata zwierząt i przyrody. Ukończyła podyplomowe studia projektowania ubioru w Łodzi. Laureatka nagrody Grand Prix Festiwalu Teatroteka Fest za kostiumy do spektaklu teatru telewizji „Sprawa Rity G.” w reżyserii Darii Kopiec. Współlaureatka Nagrody Głównej Festiwalu Arcydzieł i statuetki „Wanda” za spektakl „Dzieje grzechu. Opowiedziane na nowo” w reżyserii Darii Kopiec z Teatru im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy. „Z ciekawością i zapałem dziecka podchodzę do każdego twórczego projektu. Uwielbiam łączyć style czerpiąc pomysły z wielu źródeł jednocześnie. Zawieszona pomiędzy kostiumem teatralnym a komercyjnym światem mody, staram się utrzymywać zdrowy balans pomiędzy tymi dwoma odmiennymi przestrzeniami twórczymi. Inspiruje mnie natura (która jak życiodajne źródło, daje początek wszystkiemu), malarstwo, dobre kino i teatr oraz zwykli „niezwykli” ludzie. Obserwuję, zapisuję i szkicuję ulotne idee, które przychodzą znienacka. Teatr jest dla mnie niekończącą się podróżą i wyrozumiałym nauczycielem pokory oraz dystansu do zabieganego świata i samej siebie.”

KIEROWNIK PRÓB I OBSADA

Czarno-biały portret młodego mężczyzny w czarnym półgolfie. Mężczyzna ustawiony jest półprofilem, ma duże oczy, zarost. Patrzy prosto w obiektyw. Prawą ręką obejmuje się za lewe ramię.

Paweł Urbanowicz – aktor-tancerz, choreograf, reżyser, pedagog. Absolwent Wydziału Teatru Tańca w Bytomiu. Współzałożyciel Vagabond Physical Collective oraz Living Space Theatre. Współtwórca takich spektakli jak “Lorem Ipsum” w reż. własnej (Vagabond Physical Collective), “Plateau” w chor. Macieja Kuźmińskiego (prod. Teatr ROZBARK), “Beds are Burning” oraz “Aurora Borealis” w chor. własnej oraz Anny Mikuły, “Mewa” w reż. Franciszka Szumińskiego (prod. AST Filii w Bytomiu, 2020 r.). Był także asystentem choreografa Ferenca Fehéra przy spektaklu „Flying Fish” (prod. AST Filii w Bytomiu, 2021 r.), asystentem reżysera przy spektaklu Jana Peszka „Gdzie jest Paweł? czyli chcemy spokoju!” (prod. AST Filii w Bytomiu, 2018 r.) oraz asystentem choreografki Sylwii Hefczyńskiej-Lewandowskiej przy spektaklu „Bezdech” (prod. AST Filii w Bytomiu, 2016 r.). Obecnie prowadzi intensywną działalność pedagogiczną w kraju i za granicą, rozwijając własną metodę warsztatową. Współpracował m.in. z Ineke Dubois (Codarts University for the Arts w Rotterdamie, Holandia), Ferencem Fehérem (Węgry), Edanem Gorlickim (Izrael), Jerzym Stuhrem, Brianem Michaelsem (w Folkwang University of the Arts w Essen, Niemcy), Sylwią Hefczyńską-Lewandowską, Maciejem Gorczyńskim, Wojciechem Mochniejem (W & M Physical Theatre in Calgary, Kanada). Członek Stowarzyszenia Aktywności Społeczno-Artystycznej „Nie Po Drodze”, Living Space Theatre oraz Vagabond Physical Collective. Jako tancerz kształcił się głównie w Polskiej Technice Tańca Współczesnego Jacka Łumińskiego, lecz jego alfabet ruchowy silnie bazuje również na technice Limona, Obstruction Technique, Floor Work i Dynamic Phrasing Macieja Kuźmińskiego czy Fighting Monkey Jozefa Frucka. Jako aktor i reżyser korzysta głównie z doświadczenia zdobytego podczas wieloletniej współpracy z Janem Peszkiem. Podczas tworzenia kreacji scenicznych bazuje na technikach aktorskich Michaiła Czechowa oraz zasadach kompozycji teatru instrumentalnego Bogusława Schaeffera.