Absolwent AST na rynku pracy

Monika Kufel – aktorka, scenografka i kostiumografka, współzałożycielka (2004) Teatru BARAKAH oraz od 2007 prezeska Fundacji Dziesięciu Talentów na rzecz Teatru BARAKAH. W latach 2015–2016 dyrektorka Krakowskich Reminiscencji Teatralnych. Absolwentka PWST we Wrocławiu. Twórczyni kilkudziesięciu projektów kulturalnych. Zagrała role aktorskie w ponad 50 spektaklach – w Teatrze BARAKAH, Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, Teatrze Lalki, Maski i Aktora „Groteska” w Krakowie i Teatrze im. Ludwika Solskiego w Tarnowie. Autorka scenografii i kostiumów do ponad 30 spektakli – Teatr BARAKAH, Teatr Nowy im. Tadeusza Łomnickiego w Poznaniu i Teatr im. Wilama Horzycy w Toruniu. Stypendystka MKiDN (2012, 2020), laureatka nagród teatralnych w Polsce i za granicą, odznaczona Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2024). 

Maciej Masztalski – obronił w roku 2001 dyplom w pracowni Natalii Lach-Lachowicz w Wyższym Studium Fotografii AFA we Wrocławiu. W roku 2001 rozpoczął studia na poznańskiej ASP na wydziale Komunikacji Multimedialnej. Na pierwszym roku wyszedł z zajęć malarstwa i nigdy nie wrócił. W latach 2002 – 2006 studiował w warszawskiej Akademii Teatralnej na wydziale wiedzy o teatrze. W roku 2000 założył we Wrocławiu wraz ze studentami pierwszego roku wydziału aktorskiego wrocławskiej PWST Teatr Ad Spectatores. W roku 2005 otrzymał Nagrodę Specjalną Prezesa Telewizji za całokształt twórczości. W tym samym roku nominowany w plebiscycie telewizyjnym Dolnośląski Brylant Roku. Przegrał z Leszkiem Możdżerem. Czterokrotnie nominowany do nagrody Gazety Wyborczej Warto. Otrzymał ją w roku 2012 za realizację spektaklu „9 – rekonstrukcja”. W ciągu 25 lat działalności wyreżyserował około 100 spektakli. W swojej twórczości anektuje naturalne przestrzenie do działań teatralnych. Podczas jego dyrektury Teatr Ad Spectatores dał przeszło 130 premier, w tym czasie zagrał ponad 20000 spektakli. Spektakl „1612” znalazł się w spisie najlepszych premier w Moskwie sezonu 2007/2008. W tym samym roku znalazł się w rankingu najlepszy spektakli miesięcznika Teatr. W roku 2012 w tym samym rankingu znalazł się spektakl „9-rekonstrukcja”. „1612” otrzymało wyróżnienie na Festiwalu Sztuki Współczesnej Raport W Gdyni. W sezonie 2010/2011 spektakl Ad Spectatores w reżyserii Agaty Kucińskiej „Żywoty Świętych Osiedlowych” wszedł do finału Konkursu Ministra Kultury na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej i zdobył nagrodę. W roku 2018 spektakl „Obcy z Mons” zdobył główną nagrodę podczas Fringe Festival w Pradze oraz nagrodę specjalną New Territories Award, Sponsored by Chats Palace, London.

Mateusz Barta – prodziekan oraz absolwent Wydziału Lalkarskiego Akademii Sztuk Teatralnych im. S. Wyspiańskiego w Krakowie Filii we Wrocławiu. W 2016 roku został stypendystą Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego za wybitne osiągnięcia artystyczne oraz Prezydenta Wrocławia w latach 2015-2018. W 2016 rozpoczął pracę jako aktor w Teatrze Lalek Banialuka w Bielsku-Białej. W tym czasie został laureatem Złotej Maski – Nagrody Marszałka województwa śląskiego za role: Króla Maciusia Pierwszego w spektaklu “Król Maciuś Pierwszy” w reż. Konrada Dworakowskiego i Buratino w spektaklu “Buratino”  w reż. Mariana Pecko (2018). Otrzymał nominację do Nagrody Prezydenta Bielska- Białej “Ikar” za dotychczasowe aktorskie osiągnięcia. W latach 2018-2023 był aktorem Teatru Animacji w Poznaniu. To właśnie tutaj zrealizował takie spektakle jak: “Za- Polska” i “Pan Tadeusz” w reż. Agaty Biziuk, czy “Miłość do trzech pomarańczy” w reż. Pawła Aignera.

Na Wydziale Lalkarskim Akademii Sztuk Teatralnych prowadzi zajęcia z gry aktorskiej w masce. Wcześniej był asystentem-wolontariuszem na zajęciach prof. Józefa Frymeta i prof. Jacka Radomskiego. Od 2016 roku koordynuje Międzynarodowe Spotkania Szkół Lalkarskich “Metaformy”. W październiku 2022 r. podczas XV edycji Festiwalu sfinalizował autorski projekt badawczy “Tylko jeden egzemplarz” – monografię podsumowującą historię Spotkań. W 2021 roku został laureatem Programu Stypendialnego “Młoda Polska” dla młodych, zdolnych twórców. W ramach niego powstał spektakl “Niedźwiedzi bóg” w reż. Marka Idzikowskiego, na podstawie opowiadania Hiromi Kawakami. W czerwcu 2023 r. otrzymał Stypendium Ministra Edukacji i Nauki dla wybitnych młodych naukowców.

Paweł Łyskawa – producent i menager, tancerz i choreograf. Absolwent Wydziału Teatru Tańca Akademii Sztuk Teatralnych, ukończył także wiedzę o kulturze na Uniwersytecie Jagiellońskim. Wspólnie z Erykiem Makohonem lideruje Krakowskiemu Teatrowi Tańca, w którym działa od prawie dwudziestu lat. Współpracował z wieloma choreografami, reżyserami, m.in. z: Erykiem Makohonem, Idanem Cohenem, Ole Melandem, Cezarym Tomaszewskim, Janem Peszkiem, Henrikiem Kaalundem, Jerzym Stuhrem, Waldemarem Raźniakiem, Jackiem Łumińskim, Anną Konjetzky, Ayrin Ersöz, Michałem Kotańskim oraz Wojciechem Farugą. Tworzy choreografie w spektaklach dramatycznych. Stypendysta Miasta Krakowa w 2018 roku oraz Ministra Kultury Dziedzictwa Narodowego w roku 2020. Zwycięzca konkursu „Krakowska Giełda Teatralna”. Jest laureatem Nagrody Teatralnej im. Stanisława Wyspiańskiego, najważniejszego krakowskiego wyróżnienia, które jest przyznawane twórcom teatralnym. Jest współpomysłodawcą i współkuratorem całorocznego programu prezentacji tańca „Rollercoaster”, realizowanego od 2018 roku w Ośrodku Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora Cricoteka. Współpracował z wieloma teatrami i instytucjami, m.in. z Capellą Cracoviensis, Teatrem Nowym w Krakowie, Teatrem Łaźnia Nowa, Teatrem Groteska, Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha, Muzeum Żydów Polskich POLIN, Teatrem Studio, Teatrem Ludowym, Teatrem KTO, Teatrem im. Wilama Horzycy w Toruniu i Zamkiem Królewskim na Wawelu. Zrealizował dziesiątki wydarzeń i projektów, współfinansowanych ze środków miejskich, ministerialnych, wyszehradzkich i europejskich. Realizuje projekty społeczne, angażujące wszystkie grupy wiekowe. Od wielu aktywnie uczestniczy w animacji życia kulturalnego Krakowa. Z początkiem 2025 roku, wspólnie z lokalnym środowiskiem, powołał „krakowskie porozumienie dla tańca”, nieformalną grupę, zainicjowaną oddolnie w celu wzmacniania pozycji tańca współczesnego w Krakowie.

Kinga Kwiatkowska – Doradczyni kariery I Job – coach I Nauczycielka akademicka I Ekspertka rynku pracy I Trenerka.

Socjolożka, wykładowczyni Akademii Nauk Stosowanych Stefana Batorego, oraz Studium Podyplomowego Uniwersytetu SWPS. Dyplomowana doradczyni edukacyjna i doradczyni kariery,  job-coach, specjalistka rynku pracy w prywatnej poradni w Łodzi. Mentorka doradców zawodowych i edukacyjnych. Certyfikowana trenerka FRIS® oraz RMP Master, coach indywidualny, grupowy i zespołowy. Pomysłodawczyni, autorka i kierowniczka licznych projektów unijnych związanych z rozwojem kompetencji i aktywizacją zawodową. Specjalizuje się w tematach dotyczących odnalezienia sensu i satysfakcji w  pracy, poszukiwania jakościowej zmiany w życiu zawodowym oraz różnorodnych pokoleń na rynku pracy. Wspiera w określaniu ścieżki zawodowej i rozwoju kariery, a także w tematach związanych z rozwojem osobistym, rozwojem kompetencji społecznych. Profesjonalizm w pracy z drugim człowiekiem pogłębia i szlifuje na licznych szkoleniach między innymi z zakresu Job-coachingu, Racjonalnej Terapii Zachowania, Terapii Schematów, Dialogu Motywacyjnego. 

Dorota Kośmicka – producentka filmowa i telewizyjna z wieloletnim doświadczeniem w branży audiowizualnej. Ukończyła dziennikarstwo i nauki polityczne na Uniwersytecie Warszawskim. W swojej karierze współpracowała przy licznych produkcjach filmowych, serialowych i telewizyjnych, pełniąc funkcje producentki, producentki kreatywnej oraz koproducentki. Współpracowała przy produkcji filmów fabularnych, takich jak „HBO na stojaka” (1996, reż. Janusz Zaorski), „Szczęśliwego Nowego Jorku” (1997, reż. Janusz Zaorski), „Billboard” (1998, reż. Łukasz Zadrzyński), „Operacja Samum” (1999, reż. Władysław Pasikowski), „Na koniec świata” (1999, reż. Magdalena Łazarkiewicz), „Moja Andżelika” (1999, reż. Staszek Kuźniak), „Enduro Boyz” (2000, reż. Piotr Starzak), „Weiser” (2000, reż. Wojciech Marczewski), „Sezon na leszcza” (2000, reż. Bogusław Linda) oraz „Quo Vadis” (2001, reż. Jerzy Kawalerowicz). Jest także związana z wieloma popularnymi serialami telewizyjnymi, w tym „Tancerze” (2009–2010), „Czas honoru” (2008–2013), „Spokojnie, to tylko ekonomia” (2013–2015), „Rodzinka.pl” (2011–2025) oraz „Ja to mam szczęście!” (2012). Pracowała przy produkcjach takich jak „Niania” (2005–2009), „Hela w opałach” (2006–2008), „Druga szansa” (2016), „Diagnoza” (2017–2019), „Motyw” (2019), „Tajemnica zawodowa” (2021), „Mamy to” (2021) oraz „Camera Cafe. Nowe parzenie” (2023). Współpracowała również przy produkcji filmów „Londyńczycy” (2009), „Tatarak” (2009, reż. Andrzej Wajda), „Vinci” (2004, reż. Juliusz Machulski) oraz „Miasto 44” (2014, reż. Jan Komasa). W ostatnich latach pracowała przy projektach dla platform streamingowych i telewizji, takich jak „The Office PL” (2021–2025), „Emigracja XD” (2023), „Edukacja XD” (2025), „Algorytm miłości”, „Ekspedycja XD” oraz film „Piękni i bezrobotni” (2021).

Filip Zaręba – polski aktor teatralny, filmowy oraz muzyk, który zyskał szeroką rozpoznawalność dzięki roli w popularnym serialu Netflixa „1670” oraz debiutowi na wielkim ekranie „LARP. Miłość, trolle i inne questy” w 2025 roku.

Jest studentem Wydziału Aktorskiego Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie. Podczas studiów brał udział w licznych spektaklach, m.in. La Vida Del Pedro oraz musicalu Pieśni piekarzy polskich. W 2025 roku dołączył do zespołu prestiżowego teatru TR Warszawa, gdzie zadebiutował w przedstawieniu Trzask Prask w reżyserii Krzysztofa Zyguckiego. Stał  się szczególnie rozpoznawalny dzięki dwóm kluczowym projektom w 2025 roku: Serial „1670” (Netflix): Przejął rolę Stanisława Adamczewskiego w 2. sezonie serialu, zastępując Michała Sikorskiego. Film „LARP. Miłość, trolle i inne questy”: Zagrał główną rolę – postać Sergiusza – w produkcji reżyserowanej przez Kordiana Kądzielę. Film zdobył nagrodę Jury Młodych na festiwalu w Gdyni. Pojawił się również w takich produkcjach jak The Office PL, Cyrkonia czy Prawda24.

Natalia Dinges – aktorka, tancerka, choreografka.

Absolwentka Wydziału Teatru Tańca Akademii Sztuk Teatralnych (2013), obecnie wykładowca tej samej Uczelni.

Działa w obszarze szeroko pojętych sztuk performatywnych. Inspiruje ją ruch sam w sobie. Związana z wieloma przestrzeniami, zarówno repertuarowymi (m.in. Teatr Zagłębia, Śląski, Słowackiego, Ochoty, Pantharei Dans Theatre, Śląski i Krakowski Teatr Tańca, Alias Cie – Szwajcaria, POK, WOK, KTO) jak i poza repertuarowymi, teatrem niezależnym (Teatr O.de.la, Living Space Theatre, Ruchomy Kolektyw), filmem czy nazwiskami: Erdos, Ekenes, Gorczyński, Cyz, Vedral, Marciniak, Jabrzyk, Rychcik, Piekorz, Godowska, Krawczyński, Bury, Buy Ngoc, Botelho, Lewandowski, Łumiński, Hefczyńska – Lewandowska, Raźniak, B. Peszek, Garbacik, Cohen, Rapoo, Klimkiewicz, Woźniak, Radzikowska. Przed studiami zawodowo trenowała akrobatykę sportową (klasa mistrzowska), obecnie najchętniej prowadzi zajęcia ze świadomości ciała dla wszystkich grup wiekowych, jak i osób z alternatywną motoryką.

Monika Wachowicz – jest aktorką, performerką i pedagożką. Ukończyła filozofię na Wydziale Nauk Społecznych na Uniwersytecie Śląskim. W 2021 roku powołała z Jarosławem Fretem Studio Wachowicz/Fret. Wykładowczyni we wrocławskiej filii Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego. Kuratorka projektów realizowanych w Instytucie im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu: „Szczeliny. Kobiety w sztukach performatywnych” oraz „Ponaduczelniany Przegląd Performansu (PPP)”. Od 2004 roku związana z Teatrem A Part w Katowicach, którego dyrektorem i reżyserem jest Marcin Herich. W ramach działalności w Teatrze A PART współpracowała jako aktorka z Gliwickim Teatrem Muzycznym i Teatrem Lalek Banialuka w Bielsku-Białej (przedstawienie „Tsunami”), teatrem Cantabile 2 w Vordingborg w Danii i Theaterlabor Bielefeld w Niemczech (spektakle „Labirynt Wenus”, „Haiku”,„Kunstlerspiele” oraz „W dżungli historii. Variete”), Teatrem Amareya (spektakl „CZTERY”) oraz przy spektaklu „The Last Days of Mankind”/„Ostatnie dni ludzkości”, który był realizowany w koprodukcji z Theaterlabor Bielefeld i Leith Theatre ze Szkocji. Prowadzi Studio Aktorskie, działające przy Teatrze A Part, a ponadto koordynuje odbywający się w Katowicach Międzynarodowy Festiwal Sztuk Performatywnych A Part. Współpracowała również z Teatrem Biuro Podróży oraz duńskim reżyserem Nullo Facchini. W 2023 była nominowana do nagrody Klepsydra dla najlepszej aktorki w kategorii przedstawień solowych na Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym Saint Muse w Ułan Bator w Mongolii, organizowanym przez mongolski oddział International Theatre Institute. W 2024 otrzymała nagrodę The Scotsman Fringe First i nominację do The Brighton Fringe Excellence Award at Edinburgh Fringe Festival za performans/instalację „T H E B O R D E R / G R A N I C A”. Od 2019 jest Prezeską Fundacji „Sztuka dla Życia”im. Marty Paradeckiej. Prowadzi Studio Ciała i Emocji w Katowicach, w którym tworzy i produkuje autorskie projekty.